Jeszcze kilkanaście lat temu zaburzenia ze spektrum autyzmu (ASD) kojarzono głównie z dziećmi, które nie mówiły, unikały kontaktu wzrokowego i bawiły się w nietypowy sposób. Dziś wiemy, że spektrum autyzmu ma znacznie więcej twarzy – i że wiele osób dorosłych przez lata nie zdawało sobie sprawy, że ich trudności mają konkretne źródło.
Objawy zaburzeń ze spektrum autyzmu mogą wyglądać inaczej u różnych osób – zmieniają się z wiekiem, różnią się w zależności od poziomu funkcjonowania. W tym artykule przyglądamy się, czym wyróżniają się wczesne objawy u dzieci, jak rozpoznać ASD u dorosłych oraz dlaczego tak łatwo przeoczyć diagnozę u niektórych osób.
Zaburzenia ze spektrum autyzmu (ASD) to sposób funkcjonowania, który różni się od przyjętych społecznie norm w zakresie komunikacji, relacji i przetwarzania bodźców. Choć diagnoza ma charakter medyczny, coraz częściej mówi się o autyzmie jako o przejawie neuroróżnorodności – czyli naturalnej różnorodności ludzkich umysłów.
Oficjalna klasyfikacja zaburzeń, ICD-10 rozróżnia kilka typów autyzmu – np. autyzm dziecięcy czy zespół Aspergera – natomiast klasyfikacja DSM-5 łączy je wszystkie w jedno rozpoznanie: zaburzenia ze spektrum autyzmu. Podkreśla to, że ASD nie ma jednej postaci – spektrum obejmuje osoby potrzebujące codziennego wsparcia, jak i te, które dobrze funkcjonują samodzielnie.
Masz wątpliwości? Chcesz o coś zapytać lub zapisać się na wizytę albo skorzystać z bezpłatnej konsultacji w celu doboru specjalisty? Skorzystaj z przycisków obok lub dzwoń 502 973 526 ! Chętnie pomożemy.
Pierwsze objawy autyzmu często pojawiają się już w pierwszych dwóch latach życia. U części dzieci rozwój przebiega początkowo typowo, a sygnały stają się wyraźniejsze dopiero po pewnym czasie. Najczęściej dotyczą one trudności w nawiązywaniu kontaktu – dziecko może rzadko nawiązywać kontakt wzrokowy, nie reagować na swoje imię, unikać wspólnej zabawy, nie inicjować interakcji z innymi.
Charakterystyczne są także ograniczone zainteresowania i powtarzalne schematy zachowań, takie jak kręcenie przedmiotami, układanie zabawek w określonym porządku, silna potrzeba rutyny.
Uwagę powinien wzbudzić także opóźniony rozwój mowy, ograniczone gesty, słaba mimika czy trudności ze zrozumieniem intencji innych osób. Należy jednak pamiętać, że wczesne objawy zaburzeń ze spektrum autyzmu mogą wyglądać bardzo różnie – u niektórych dzieci są subtelne i łatwe do przeoczenia.
Zaburzenia ze spektrum autyzmu u dorosłych często pozostają niezauważone przez otoczenie – i przez samą osobę, która doświadcza objawów. Jednocześnie to właśnie te cechy mogą prowadzić do wypalenia, trudności w relacjach czy zawodowych niepowodzeń.
Objawy autyzmu u dorosłych mogą obejmować między innymi:
U osób o wysokim poziomie funkcjonowania objawy te bywają maskowane przez inteligencję, umiejętności językowe lub strategie kompensacyjne wyuczone w dzieciństwie. Często przez lata są mylone z zaburzeniami lękowymi, depresją, ADHD lub osobowością unikającą.
Obraz zaburzeń ze spektrum autyzmu zmienia się na przestrzeni życia. Dzieci z ASD zazwyczaj bardziej rzucają się w oczy – ze względu na widoczne trudności w komunikacji, potrzebę powtarzalności czy ograniczoną elastyczność w zabawie.
W dorosłości wiele osób nabywa umiejętności, które pozwalają funkcjonować społecznie, ale nie oznacza to, że trudności znikają. Często zmienia się jedynie ich forma – zamiast braku kontaktu wzrokowego może pojawić się jego nadmiar; zamiast milczenia – nadmiernie formalna mowa. To, co u dziecka budzi niepokój nauczycieli i rodziców, u dorosłej osoby może być postrzegane jako cecha charakteru lub ekscentryczność.
Warto też zwrócić uwagę na różnice w obrazie autyzmu u osób o różnych tożsamościach płciowych. Szczególnie istotne jest to w przypadku osób identyfikujących się jako kobiety. Osoby te częściej stosują maskowanie – czyli świadome lub nieświadome dopasowywanie się do oczekiwań społecznych. Mogą intensywnie obserwować innych, by nauczyć się „poprawnego” zachowania, naśladować mimikę, gesty i sposób mówienia. To sprawia, że często otrzymują diagnozę dopiero po wielu latach.
Dla wielu osób dorosłych rozpoznanie zaburzeń ze spektrum autyzmu bywa momentem przełomowym. Proces diagnostyczny może obejmować rozmowy kliniczne, obserwację, wywiady rozwojowe i narzędzia takie jak ADOS-2 czy kwestionariusze oceniające funkcjonowanie w różnych obszarach życia. Warto zgłosić się do specjalistycznych ośrodków, które mają doświadczenie w diagnozie również u osób dorosłych – i uwzględniają różnorodność sposobów, w jakich ASD może się przejawiać.
Po diagnozie można dostosować metody wsparcia do realnych potrzeb. Terapia poznawczo-behawioralna osób dorosłych z zaburzeniami ze spektrum autyzmu koncentruje się na trudnościach w relacjach, regulacji emocji, radzeniu sobie ze stresem i przeciążeniem sensorycznym. Może też obejmować rozwijanie samoświadomości, identyfikowanie własnych granic, a także uczenie się strategii wspierających codzienne funkcjonowanie.
U dzieci często stosuje się terapię grupową, która daje przestrzeń do ćwiczenia umiejętności społecznych w bezpiecznym otoczeniu.
Nie każda osoba z ASD potrzebuje terapii w rozumieniu klinicznym – czasem ważne okazuje się wsparcie środowiskowe, zmiany w miejscu pracy czy relacjach, a także psychoedukacja bliskich. Najważniejsze jest zrozumienie, że autyzm nie jest czymś, co trzeba „naprawić” – ale czymś, co można lepiej poznać i uwzględnić w codziennym życiu.
Źródła:
Lub wypełnij formularz i skorzystaj z darmowej konsultacji. Szczegóły opisano na stronie Bezpłatna konsultacja.